Een ramp afgewend...

Zoals elke fotograaf worstel ik al een tijdje met de vraag wat nu een goed backupsysteem is voor je beelden. Zelfs na strenge selectie kom ik toch al gauw aan minimaal 300Gb gegevens per jaar. Met de aanschaf van de Canon 5D2 gaat dit nog een pak sneller. Voorlopig sloeg ik alles op op twee externe hard discs die ik op geregelde basis aanvulde met m'n meest recente beelden. Beide hard-discs bewaar ik op verschillende locaties. Het vraagt weliswaar wat discipline om die geregelde update van beide systemen door te voeren en zeker met een full-time job en twee kleine kindjes wil dit wel eens een tijdje blijven liggen.
Maar zopas werd ik nog eens flink wakker geschud! Toen ik enkele beelden van één van de harddiscs wilde halen voor een bestelling bleek die externe schijf zonder aanwijsbare reden corrupt te zijn. De controller van de schijf zou willekeurig fileheaders hebben door elkaar gehaald waardoor zowel jpg's, Tiffs als Raws onleesbaar werden. Heel wat beelden had ik nog niet voorzien van een bachup op de tweede schijf....PANIEK!
Nu heb ik gelukkig een broer die actief is in de IT en die kon door een combinatie van allerlei programmatjes toch ruim 90 % van m'n beelden recupereren. Uiteindelijk ben ik van geen enkele soort beelden kwijt, enkel een aantal RAWS bleken onherstelbaar beschadigd. De jpg's bleken allemaal relatief eenvoudig te herstellen.
Meteen erna ben ik dan overgestapt op een 2Tb Raid-systeem. Dit verlaagt het risico weer enigszins, maar het is duidelijk dat heel de opslag-problematiek in de toekomst alleen maar groter zal worden. Online opslag lijkt een goed alternatief, maar is me voorlopig toch nog iets te duur.

Aan allen wie dit leest: denk nog eens goed na over je backup! Oh ja, de corrupte schijf was nog geen twee jaar oud!

Zomerse badgasten

Het is voorlopig een typisch Belgische zomer: de ene week bloedheet en dan plots weer amper 20° en geregeld regen of buien. Aan het begin van de eerste zomerse periode besloten twee collega-fotografen en ik om enkele drinkplaatsen aan te leggen voor bos- en heidevogels. De locaties werden zorgvuldig gekozen en er werden een aantal nieuwe schuilhutjes gebouwd. Per locatie werd ook een drinkvijvertje van ca. 1x2 meter aangelegd. Het vraagt wat werk om het waterpeil constant te houden en soms hebben we wel eens af te rekenen met debiele vandalenstreken, maar de inspanningen lonen fotografisch de moeite en ook de vogels profiteren er duidelijk van!

Ongeveer één dag na de aanleg en het vullen van de vijvertjes werden ze al in gebruik genomen door een aantal algemenere soorten zoals Merels en Roodborsten. Ook de verschillende mezensoorten en dan vooral de jonge vogels van dit jaar, hadden de plasjes snel ontdekt. Ondertussen werden al ruim 30 soorten vogels door de plasjes aangetrokken en wekelijks komen er daar enkele bij. We kijken nu vooral ook uit naar de trekperiode!De resultaten kan je bekijken op www.pbase.com/glennv/longhotsummer/

Zwarte Sternen in Nederlandse top-natuur

Het is alweer ruim 20 jaar geleden dat de laatste Zwarte Stern tot broeden kwam in België. Het ziet er voorlopig niet naar uit dat de soort snel zal terugkeren. Om hem te fotograferen was een vrij korte rit naar Nederland vereist. Ze zitten dus niet ver, maar ook in Nederland gaat het slecht met de soort. Door o.a. het verdwijnen van grote drijvende vegetatiematten van Krabbenscheer vindt de Zwarte Stern moeilijk broedgelegenheid en dus wordt hij hierbij geholpen door natuurbeheerders die vlotjes uitleggen op geschikte waterplassen.

De vlotjes worden vlot geaccepteerd zo lang er maar voldoende voedsel in de buurt te vinden is. Ik was te gast in een erg klein natuurgebiedje waar iets meer dan 10 paren broeden. De beheerders hebben prachtig werk verricht en het geheel is magnifiek om te zien. Blijkbaar hebben de vogels ook geen last van enige drukte: in het weekend lopen er vaak mensen met honden door het gebiedje en vlakbij ligt een druk bereden expressweg!

Ook de planten in het reservaatje mogen gezien worden. Tijdens mijn bezoek stond de Grote Ratelaar massaal in bloei, vergezeld door al evenveel Rietorchissen.

Maar de aandacht werd toch vooral getrokken door de Zwarte Sterns die volop aan het jagen waren en vaak rakelings over onze hoofden kwamen gevlogen!

Grote Karekiet

De Grote Karekiet is zo goed als uitgestorven als broedvogel in België. Maar elk jaar komen er wel enkele op doortrek bij ons een tijdje zingen. Ook dit jaar zingen er enkele beesten verspreid over het land. Eentje zingt al een tijdje in het Antwerpse havengebied. Het vreemde is dat deze geen uitgestrekt rietland heeft uitgezocht, maar gewoon een klein rietkraagje langs een rustige veldweg in de polders.

Meestal fotografeer ik enkel vanuit schuilhutjes, maar in dit geval bleek de auto veruit de eenvoudigste aanpak. De vogel zingt vlak naast de wagen, maar om hem te zien te krijgen heb je veel geduld nodig. Daarom al om 5.30 ter plaatse gearriveerd in de hoop dat de vogel zich in de opkomende zon even zou laten zien. Dat bleek mee te vallen. Na een half uurtje wachten kwam de vogel uiteindelijk ruim een kwartier van de zon genieten en kon ik de beelden maken waarop ik gehoopt had.

Video!

Zopas kocht ik een nieuwe digitale camera als aanvulling voor landschappen en macro's. Het werd dus m’n eerste Full-frame camera, de Canon Eos 5D mark 2. Een ruime review ervan kan je hier lezen. Naast talloze voordelen wat beeldkwaliteit en hoge ISO-performantie betreft, kan dit speelgoed ook filmen in High Definition. Die-hard fotografen moeten daar niet van weten, maar ik vind het een bijzonder leuke aanvulling op de fotografie. Je kan trouwens perfect blijven fotograferen tijdens het filmen. Hieronder een eerste poging tijdens een foto-sessie in de drijvende schuilhut. De stabilisator van de 500mm had ik afgezet om geen last te hebben van de ruis die dat produceert, maar in de toekomst ga ik eerder proberen om die ruis weg te werken in Adobe Audition.
De High Definition-versie kan je hier bekijken.

Eindelijk nog eens drijven!

Het was weer veel te lang geleden, maar onlangs kreeg ikde kans nog eens kort te gaan fotograferen met de drijvende schuilhut. Van alle soorten schuilhutjes gebruik ik deze het liefst omwille van de intense natuurbeleving. Wie wil weten wat o'n drijfhut precies inhoudt, moet hier maar eens gaan kijken!

Het spannende is ook dat je zo'n drijfsessie weliswaar goed voorbereidt, maar dat er toch altijd verrassingen mogelijk zijn. In dit geval wilde ik erg graag Zomertalingen fotograferen en liefst in een sfeervolle setting. De tijd was erg beperkt: in alle vroegte hing er nog wat lichte nevel op het water die voor de extra sfeer zorgde. Eén van de aanwezige mannetjes Zomertalingwas dan ook nog zo vriendelijk even de vleugels te strekken op enkele meters voor de hut: plan geslaagd!

Uiteindelijk bleef het licht nog een halfuurtje mooi en kreeg ik één van de moeilijkst met de drijfhut te benaderen soorten beeldvullend voor de lens: enkele Wintertalingen waren bij uitzondering eens niet al te schuw en poseerden gewillig. Een derde soort, Watersnip, bleek op 3 meter van mijn hutje te foerageren maar door z'n goeie schutkleuren had ik hem te laat ontdekt, volgende keer nog een poging!

Sperwer op bezoek!

De voederplaats in de tuin lokt op het einde van de winter behoorlijk veel Sijzen en Groenlingen. Dit had een mannetje Sperwer ook in de gaten en hij was al enkele dagen op jacht in m'n tuin, overigens met succes! Het leek me quasi onmogelijk foto's te maken aangezien hij meestal maar heel kort aanwezig was en meteen, al dan niet met prooi, weer wegvloog. Uiteindelijk besloot ik toch een poging te wagen en stelde ik enkele takken op rond de voederplaats. Opvouwbaar tentje erbij en wachten maar. En het geluk zat duidelijk mee, want na nog geen halfuur zag ik in een flits het mannetje weer door de tuin jagen! De jachtpoging mislukte en mijnheer zette zich prachtig recht voor de schuilhut op een van de op voorhand geplaatste Vliertakken. Daar bleef het niet bij, want hij vervloog nog enkele keren en zette zich telkens op een andere tak.....steeds dichter bij de hut. In ieder geval te dicht voor m'n 500mm met 1.4 TC. Maar wel dicht genoeg voor een portretje.

Ondertussen zijn de vaste schuilhutten voor het komende voorjaar bijna allemaal wat bijgewerkt en heb ik de nodige vergunningen verkregen voor hopelijk weer een boeiend foto-seizoen!

Glenn