Vogelfotografie in Hongarije - Dag 1

Ik ben net terug van een fantastische week vogelfotografie in Hongarije (Hortobagy Nationaal Park) en sta nu voor de immense taak van het uitselecteren van een 10.000-tal beelden. De meeste moeten onherroepelijk de vuilbak in en van de pakweg 10 % resterende beelden moet ik dan nog bepalen welke er nog een beetje extra uitspringen, archiveren, dubbel opslaan enz...

De reis werd georganiseerd door Tierra Photo Tours in samenwerking met Sakertour, de lokale organisatoren. In en rond het Hortobagy Nationaal Park werd een netwerk van prachtige fotohutten uitgebouwd. Alle hutten werden gebouwd met spiegelend glas, precies hetzelfde glas waar ik m'n eigen fotohutten ook mee heb uitgerust. Ook als vogelkijker is het gewoon genieten van de eindeloze reeks mooie soorten die voor de hutten komen poseren, vaak op minder dan een meter afstand!

Maar goed, laat ik meteen van start gaan met de eerste echte foto-dag. De dag ervoor kwamen we na een probleemloze reis aan in ons hotel en werden meteen plannen gesmeed wie in welke fotohutten zou gaan plaatsnemen. Het werd in mijn geval de 'Egret and Stork hide'. Zoals de naam al aangeeft, is de hut vooral gebouwd om goede beelden te kunnen maken van reigerachtigen en ooievaars. Een regelmatige gast is de Zwarte Ooievaar, maar die liet zich helaas niet zien die dag. Het zou de enige teleurstelling van de trip worden die overigens ruim werd gecompenseerd door een aantal verrassende momenten in de rest van de week.

Na een kwartiertje in de hut kwamen de eerste soorten zich aandienen: enkele Blauwe Reigers, maar ook een prachtige Lepelaar in volledig broedkleed.

Na een tijdje kwamen ook af en toe wat kleinere soorten langs zoals een mannetje Zomertaling en één van de vele Grauwe Gorzen die in de buurt onophoudelijk aan het zingen waren.

Grote Zilverreigers waren niet zo talrijk en de enkele vogels die zich af en toe aan de plas waagden, werden vrij snel verjaagd door de blijkbaar dominante Blauwe Reigers.

Op het einde van de dag werd het nog even erg druk voor de hut en draaiden de sluiters van onze toestellen nog eens overuren. Een Ooievaar en een Kwak namen beiden ruim de tijd om voor de hut te poseren!

Na een sessie van meer dan 12u in de hut keerden we terug naar het hotel waar nog de nodige tijd werd besteed aan het opladen van batterijen, backups maken van de beelden van die dag en het plannen van de volgende dag. Meestal stond de wekker op 4.30u 's ochtends geprogrammeerd, het beloofde een erg vermoeiende week te worden!

Kiekendieven op de heide

Ik heb weleens een blogpost gewijd aan de Blauwe Kiekendieven die tijdens de winter op de heide verblijven. Nu het voorjaar al een tijdje bezig is, duiken ook andere soorten op. Bruine Kiekendieven zijn jaarlijks algemeen te zien als doortrekker en een enkel paar komt ook wel eens tot broeden in een klein rietlandje in het noorden van het reservaat. Dé attractie van de voorbije week was echter een adult mannetje Grauwe Kiekendief die een hele week te bewonderen viel terwijl hij op jacht was op pas uitgeslopen libellen in de buurt van de Drielingvennen. Dat is veruit de zeldzaamste van de 3 soorten en is niet jaarlijks te zien en al helemaal niet zo mooi als de voorbije week.
Na een tijdje z'n vliegroutes gevolgd te hebben, koos ik een plekje onder een bomenrij aan de rand van zijn jachtgebied. Hoewel hij veel tijd op de grond doorbracht, kwam hij ook enkele keren erg dichtbij langsgevlogen en kon ik een aantal beelden maken. Tegelijk vloog er ook nog een wijfje Bruine Kiekendief over waar ik nog niet eerder vliegbeelden van kon maken. Ondertussen is de Grauwe Kiekendief weer verder getrokken. Volgend jaar dan eindelijk eens een Steppekiekendief op de heide?

Wulpen komen zich spiegelen

Zoals al vaker geschreven, ben ik een grote voorstander van het gebruik van spiegelend glas in schuilhutten voor vogelfotografie. Met uitzondering van mijn drijvende schuilhut, zijn ondertussen al m'n hutten uitgerust met dergelijk glas. Zo ook een hut die ik al enkele jaren gebruik op een oude landduin in de Kalmthoutse Heide. De hut is gebouwd met de bedoeling enkele kleine zangvogelsoorten van open duingebied te kunnen vastleggen. Eerder dit jaar poseerden er al Boomleeuwerik, Roodborsttapuit, Zwarte Roodstaart, Tapuit en Boompieper. Vorig jaar o.a. ook nog Beflijster, Duinpieper, Kramsvogel, Witte Kwikstaart, Gele Kwikstaart, Grote Gele Kwikstaart, Sperwer en Grote Lijster. Ik gebruik dan ook meestal m'n 500mm op de EOS 5D2. Gelukkig had ik deze keer ook de 100-400mm op de 7D bij me want de soort die zich vandaag voor het eerst aandiende was van een andere grootte-orde: een koppel Wulpen kwam in alle rust foerageren voor de hut! Wulpen zijn erg schuw en zonder gebruik van glas zou de minste lensbeweging het paar verjaagd hebben. Nu kwamen ze soms tot minder dan een meter zodat zelfs de 100-400mm onbruikbaar werd. Echt te gek werd het pas toen het mannetje zich een tijdje kwam spiegelen en daarbij met de snavelpunt het glas aanraakte, dwz op zo'n 10 cm van m'n lens!

Let bij onderstaande beelden op het verschil in snavellengte: mannetjes hebben een duidelijk kortere snavel dan de vrouwtjes.
Je ziet ook dat het vrouwtje geringd is. Ik kon de ring volledig aflezen. De vogel werd geringd in België en zodra ik de details weet van dit ringnummer, plaats ik die info nog bij dit bericht.

Meer beelden zoals steeds op m'n website!

Vrouwtje

Mannetje

Foto-lezing fotoclub Moerdijk

Geregeld krijg ik de vraag van natuurverenigingen of vogelwerkgroepen om een lezing te verzorgen over m'n vogelfotografie. Ik heb een aantal vaste thema's waaruit men dan kan kiezen, maar het liefst van al praat ik gewoon over de vogelrijkdom van mijn eigen omgeving, namelijk de Kalmthoutse Heide, de Maatjes en de bossen en landbouwgronden ertussen. Het is altijd plezierig om tijdens de pauze en op het eind van de avond met anderen van gedachten te wisselen over hoe zij hun fotografie aanpakken, technische tips uit te wisselen enzovoort.
Dinsdag 23/04 jl was ik deze keer te gast bij fotoclub Moerdijk in Zevenbergen (NL). Een hartelijke ontvangst, pintje voor en na en tussendoor dus 2 uur vertellen over m'n foto-avonturen in de heide en omgeving. Meer moet dat niet zijn!

Ron, bedankt nog voor de onderstaande foto!

Onwaarschijnlijke actie voor de boshut!

Ik heb eigenlijk nauwelijks tijd om te fotograferen aangezien ik quasi constant bezig ben met het zoeken naar nesten van Roodborsttapuiten in het kader van m'n werk op het INBO. Ook in de weekends dus. Vanmorgen was ik al vroeg op pad en besloot toch even halt te houden aan één van de boshutten om te kijken of alles daar nog ok was. Ik was zelfs niet van plan te fotograferen, maar had gelukkig wel m'n fotomateriaal bij. Op een half uurtje tijd passeerden een nestbouwende Grote Lijster, 3 Appelvinken en een hele vloot andere algemenere bosvogels. Ook Vurrgoudhaan kwam even drinken, maar was te snel weer vertrokken voor enkele beelden. Onderweg naar de hut had ik een reisduif opgemerkt die op het pad zat. Niks speciaals, dat zie je in het gebied geregeld en die duiven zijn meestal de spreekwoordelijke 'vogel voor de kat'. Na 20 minuutjes in de hut hoorde ik plots een doffe klap, gevolgd door een grijzige flits voor het spiegelglas. Een Havik had de reisduif geslagen! Helaas zat hij met z'n prooi tamelijk ver weg, maar ik besloot toch wat bewijsbeelden te maken. Ik had nog maar net m'n 500mm gericht of daar verscheen plots een Buizerd die de Havik wegjoeg van z'n prooi. Dju, liever een Havik natuurlijk, maar dan maar snel wat beelden van de Buizerd gemaakt. Hij rukte de kop van de duif en schrok dan op zijn beurt op en verdween in het bos. Ik besloot het erop te wagen, holde de hut uit en legde de duif snel op een meer open plek. En jawel, nog geen 20 minuten later kwam de Havik z'n rechtmatige eigendom oppikken!

Dit deed me denken aan een verhaal van Marieke Berkvens die erg intensief onderzoek voert naar de prooien van Haviken op plukplaatsen op het Groot Schietveld. Ze houdt dat al vele jaren vol en blijkbaar vormen reisduiven de hoofdmoot van de Havik-prooien. Ze heeft ondertussen een hele database vol met herkomstgegevens van die reisduiven die natuurlijk allemaal geringd zijn.

Silent spring eindelijk voorbij?

We beleven één van de koudste lentes sinds het begin van de metingen van het KMI. Op 12 en 24 maart viel er in Kalmthout telkens 10-15 cm sneeuw en de kou duurde in feite tot vanochtend toen het kwik alweer daalde tot -6°C. Dit alles vindt z'n weerslag in de natuur en tot eind vorige week was het dan ook echt een 'Silent Spring' op de Kalmthoutse Heide. Met uitzondering van de taaie Boomleeuweriken waren er nauwelijks zangvogels aanwezig. Voor m'n werk op het INBO volg ik dit jaar de broedprestaties op van de populatie Roodborsttapuiten in het Belgisch deel van het Grenspark De Zoom Kalmthoutse Heide. Normaal gezien zijn dat heel opvallende vogeltjes die ook nog eens vrij talrijk voorkomen in het gebied (60-70 paren). Maar door de koude was het lang wachten tot ze arriveerden en tot 2x toe werden ze door de sneeuw gedwongen het terrein weer te verlaten. De voorbije week stond er dan een snijdende oostenwind en waren ze nauwelijks te vinden doordat ze noodgedwongen laag bij de grond naar voedsel zochten. In leven blijven was het enige waar die beesten mee bezig waren. Maar op het einde van de week vloog er dan voor het eerst een wijfje met nestmateriaal rond, een teken dat het broedseizoen, met veel vertraging, dan toch zou gaan starten. Vanochtend dan voor het eerst een zonnige, windstille ochtend en de vrieskou werd snel verdreven. Plots weerklonk overal het gezang van Roodborsttapuit en Boomleeuwerik en ze lieten zich bovendien gewillig fotograferen vanuit één van m'n vaste hutten.
Nu hopelijk ook een snelle terugkeer van trekvogels zoals Fitis, Tjiftjaf, Boompieper en Gekraagde Roodstaart want ook die laten lang op zich wachten door de aanhoudende koude.

Workshop met drijvende schuilhut

Sinds een tijdje organiseer ik af en toe fotografie-workshops. Soms is dat in een privé-bosgebied om bosvogels te fotograferen vanuit een vaste schuilhut met drinkvijver. Maar voor het meer avontuurlijke werk is de drijvende schuilhut natuurlijk een heerlijke manier van fotograferen.
Onlangs trok ik met twee Nederlandse fotografen naar de kust om daar met opkomend tij te proberen verschillende soorten steltlopers vast te leggen. Ik zorgde daarbij voor een geschikte en veilige locatie, drijfhutten, waadpakken en een hoekzoeker om de fotografie te vergemakkelijken. Het weer zat helaas niet helemaal mee: het was weliswaar windstil en dus ideaal om te fotograferen vanaf het water, maar de zon wilde er niet door komen. En zoals wel vaker aan de kust waren er ook weer de nodige loslopende honden aanwezig. Tot zover het minder goede nieuws want de deelnemers keerden achteraf toch tevreden huiswaarts. Een avontuur rijker én met een aantal laag-standpunt beelden van typische soorten van de vloedlijn.

Eén van de deelnemers plaatste een fraaie foto-reportage op Facebook en ikzelf maakte een korte video van de actie.



Wil je dit zelf ook een keer proberen, neem dan contact op via email.