Video!

Zopas kocht ik een nieuwe digitale camera als aanvulling voor landschappen en macro's. Het werd dus m’n eerste Full-frame camera, de Canon Eos 5D mark 2. Een ruime review ervan kan je hier lezen. Naast talloze voordelen wat beeldkwaliteit en hoge ISO-performantie betreft, kan dit speelgoed ook filmen in High Definition. Die-hard fotografen moeten daar niet van weten, maar ik vind het een bijzonder leuke aanvulling op de fotografie. Je kan trouwens perfect blijven fotograferen tijdens het filmen. Hieronder een eerste poging tijdens een foto-sessie in de drijvende schuilhut. De stabilisator van de 500mm had ik afgezet om geen last te hebben van de ruis die dat produceert, maar in de toekomst ga ik eerder proberen om die ruis weg te werken in Adobe Audition.
De High Definition-versie kan je hier bekijken.

Eindelijk nog eens drijven!

Het was weer veel te lang geleden, maar onlangs kreeg ikde kans nog eens kort te gaan fotograferen met de drijvende schuilhut. Van alle soorten schuilhutjes gebruik ik deze het liefst omwille van de intense natuurbeleving. Wie wil weten wat o'n drijfhut precies inhoudt, moet hier maar eens gaan kijken!

Het spannende is ook dat je zo'n drijfsessie weliswaar goed voorbereidt, maar dat er toch altijd verrassingen mogelijk zijn. In dit geval wilde ik erg graag Zomertalingen fotograferen en liefst in een sfeervolle setting. De tijd was erg beperkt: in alle vroegte hing er nog wat lichte nevel op het water die voor de extra sfeer zorgde. Eén van de aanwezige mannetjes Zomertalingwas dan ook nog zo vriendelijk even de vleugels te strekken op enkele meters voor de hut: plan geslaagd!

Uiteindelijk bleef het licht nog een halfuurtje mooi en kreeg ik één van de moeilijkst met de drijfhut te benaderen soorten beeldvullend voor de lens: enkele Wintertalingen waren bij uitzondering eens niet al te schuw en poseerden gewillig. Een derde soort, Watersnip, bleek op 3 meter van mijn hutje te foerageren maar door z'n goeie schutkleuren had ik hem te laat ontdekt, volgende keer nog een poging!

Sperwer op bezoek!

De voederplaats in de tuin lokt op het einde van de winter behoorlijk veel Sijzen en Groenlingen. Dit had een mannetje Sperwer ook in de gaten en hij was al enkele dagen op jacht in m'n tuin, overigens met succes! Het leek me quasi onmogelijk foto's te maken aangezien hij meestal maar heel kort aanwezig was en meteen, al dan niet met prooi, weer wegvloog. Uiteindelijk besloot ik toch een poging te wagen en stelde ik enkele takken op rond de voederplaats. Opvouwbaar tentje erbij en wachten maar. En het geluk zat duidelijk mee, want na nog geen halfuur zag ik in een flits het mannetje weer door de tuin jagen! De jachtpoging mislukte en mijnheer zette zich prachtig recht voor de schuilhut op een van de op voorhand geplaatste Vliertakken. Daar bleef het niet bij, want hij vervloog nog enkele keren en zette zich telkens op een andere tak.....steeds dichter bij de hut. In ieder geval te dicht voor m'n 500mm met 1.4 TC. Maar wel dicht genoeg voor een portretje.

Ondertussen zijn de vaste schuilhutten voor het komende voorjaar bijna allemaal wat bijgewerkt en heb ik de nodige vergunningen verkregen voor hopelijk weer een boeiend foto-seizoen!

Glenn

Winterse mogelijkheden

2008 nam afscheid met een echte vorstinval. Op tweede kerstdag draaide de wind naar het oosten en waarschijnlijk blijft het ijskoud tot pakweg 9 januari. Ijskoud weer is behoorlijk zeldzaam geworden bij ons en daarom heb ik me snel toegespitst op het fotograferen in de buurt van enkele voederplaatsen. Zonder sneeuw een winters accent meegeven aan de foto's kan enkel indien er rijp of ijspegels gevormd worden. Rijp is eenvoudig, maar de ijspegels heb ik zelf even gemaakt met behulp van een druppelaar tijdens één van de ijskoude nachten. Hopelijk valt er één deze toch ook nog een laagje sneeuw.

Sinds gisteren pleisteren er zowaar enkele Appelvinken in de tuin. Ik hoop m'n volgende bericht daaraan te kunnen besteden!

Jaarlijks terugkerende zwanen

Sinds vele jaren is het landbouwgebied in de wijde omgeving rond Brecht en Sint-Lenaarts bekend om de er overwinterende Wilde Zwanen. Sinds enkele jaren zijn ook Kleine Zwanen er een vaste gast. Het gaat niet om grote aantallen, van beide soorten worden hoogst zelden > 10 stuks gezien. Ze fotograferen is niet altijd even eenvoudig. Het heeft bijvoorbeeld geen zin om met een schuilhut te werken omdat je die niet kan plaatsen zonder de vogels te verstoren. Zelfs in het donker zijn beide soorten erg waakzaam. De enige mogelijkheid is om ze te fotograferen vanuit de wagen. En dan heb je wat geluk nodig dat de vogels niet te ver van een veldweg foerageren.

Meer foto's zoals steeds op m'n website.

Grote Barmsijzen: alweer een invasie!

We worden de laatste jaren overspoeld door invasies van allerlei vogelsoorten. We hadden in oktober al hele hordes Kool-, Pimpel- en Zwarte mezen en in november was het de beurt aan Grote Barmsijzen. De laatste 10 dagen van november bereikte de invasie een piek in Vlaanderen. In tegenstelling tot de Kleine Barmsijs die sporadisch bij ons broedt, zijn de Grote afkomstig uit Scandinavië en, verder nog, Rusland.
Zoals wel vaker bij invasiesoorten zijn ook deze vogels erg tam en makkelijk te benaderen. Jammer genoeg vormen ze op die manier ook een makkelijke prooi voor de illegale vogelvangst. Binnenkort worden de verschillende 'vogeltjesmarkten' weer overspoeld door Grote Barmsijzen 'uit eigen kweek'...
Doordat ze zo tam zijn, is fotograferen niet zo heel erg moeilijk. Het lastige de voorbije dagen is vooral het gebrek aan licht. We beleven immers een klassieke november met erg veel saai, grijs weer met de nodige motregen.
Deze beelden werden gemaakt in m'n eigen tuin zonder gebruik te maken van een schuilhut. Even enkele Teunisbloemen in de grond steken, geluid afspelen op het juiste moment en fotograferen maar!

Notenkrakers: voorbode van een invasie?

Al enige tijd worden in het oosten van Nederland Notenkrakers gemeld. Ook in Vlaanderen werden al enkele exemplaren gezien. In 1968 werd de Benelux overspoeld door een enorme invasie van Notenkrakers uit Siberië. Het leuke aan die vogels is dat ze meestel extreem tam zijn. Zo ook het exemplaar dat ik een bezoekje ging brengen in het verre Limburg (NL). Deze had de gewoonte om te foerageren in een grasland naast een loofbos. In dat grasland kon de vogel tot op een meter benaderd worden. Puur technisch was het dus niet bepaald moeilijk de vogel te fotograferen. Het was vooral genieten, want dergelijke kansen dienen zich niet vaak aan! Afwachten of de kleine influx die nu aan de gang is, zal doorzetten...

Meer foto's van deze vogel op m'n website.