Filmpje vanuit één van de boshutten

Vandaag even een kijkje gaan nemen in één van de boshutten die ik heb aangelegd voor vogelfotografie. Het weer was totaal ongeschikt om te fotograferen, maar ik was vooral benieuwd of er wat beweging zou zijn aangezien de hut nog niet zo lang geleden werd aangelegd. Daarom maar even gefilmd met de 5D2 op ISO 3200. Het viel niet tegen, het was een komen en gaan van allerlei soorten bosvogels. Voor Kuifmees en Zwarte Mees lijkt deze hut een voltreffer. Andere soorten die de voorbije weken al passeerden zijn o.a. Sperwer en Zwarte Specht naast vaste gasten als Boomklever, Boomkruiper, Gaai, Eekhoorn, Merel, Zanglijster enz.... Ik zal de komende dagen trachten nog wat soorten te filmen aangezien hetzelfde grijze prutweer voorspeld wordt en het voor foto's dus nog even afwachten blijft.
En uiteraard is het vooral wachten op droger weer zodat de drinkvijver volop kan gaan renderen.

Boshut 2: heel even sneeuw

Ik zat er een beetje op te hopen en vorige vrijdag kwam het ook uit: sneeuw! Maar zoals wel vaker in Vlaanderen bleef het witte goud niet liggen en was het dus een kwestie van erg snel in de schuilhut te zitten terwijl het nog sneeuwde. Jammer genoeg stopte het met sneeuwen zodra het licht genoeg was om te fotograferen. Maar goed, er lagen enkele centimeters en o.a. de Gaaien waren ook weer van de partij. Het aantal vogels en soorten voor de hut neemt ondertussen verder toe. Vorige keer kwam al even een Sperwer kijken en ook vrijdag was die weer aanwezig. Goede foto's heb ik er nog niet van, maar dat komt ongetwijfeld nog wel in orde. Ook de Sijzen komen steeds vaker drinken, Goudvink blijft nog een beetje wantrouwig maar is er wel en voor het eerst deze winter pikte ook een Appelvink snel een zonnebloempit mee.

Boshut: Eekhoorns, Gaaien en vooral: erg druk!

Nu m'n materiaal-problemen stilaan achter de rug raken, is er terug tijd om aan de fotografie zelf te besteden.  
In de winterperiode is het dan vaak een goede keuze om eens langs de boshut te gaan. Ik heb er de voorbije weken wat verbeteringen aangebracht en gezorgd voor een constante voorraad voer. Er is dit jaar nauwelijks voedsel aanwezig in de bossen door een slechte vruchtzetting en dat zorgt ervoor dat de voederplaatsen nu nog frequenter dan anders bezocht worden. Vorig jaar had ik het idee een voorraadje lijsterbessen aan te leggen. Ik bewaarde ze in de diepvries met het idee dat ze nog van pas zouden komen als voer voor lijsterachtigen in de winterperiode. Wat ik niet verwachtte, was dat ze ook in trek zouden zijn bij de Eekhoorns die dagelijks de hut bezoeken.

De foto-omstandigheden waren niet ideaal (donkere buienluchten), maar de drukte voor de hut en het cinema-effect door het spiegelend glas zorgde ervoor dat ik en de persoon die ik begeleidde tijdens het fotograferen ons niet verveeld hebben en uiteindelijk toch weer met gevulde CF-kaartjes thuis kwamen.

Nu hopen op sneeuw voor het echte wintergevoel in beeld!

Materiaal-pech, en nog geen beetje...

Een tijdje terug kreeg ik scherpstel-problemen met m'n Swarovski-verrekijker. Op oneindig wilde hij niet langer focussen. Jammer, maar helaas, m'n geliefde verrekijker vertrok naar het Swarovski repair center. Ik kreeg meteen een vervangkijker, maar dat maakte het gemis nog groter. Ik zal het merk van de vervangkijker hier niet vermelden, zou niet eerlijk zijn, maar het werd nog eens pijnlijk duidelijk hoe belangrijk een goede kijker wel niet is...

Achteraf bekeken was het uitvallen van m'n kijker nog maar het voorzichtige begin van de ellende. Een week later verkocht ik m'n Canon 100mm f/2.8 macro-lens omdat ik tegenwoordig met een 180mm f/3.5 fotografeer. De koper kwam de lens afhalen en was tevreden, maar 's avonds belde mij me met de melding dat er een klein wit vlekje op de achterzijde van de frontlens zat en dat hij daarom afzag van de koop. Goed,  ik geef die man z'n centen terug, bekijk de lens en ja, hij had gelijk. Dat kleine witte vlekje bleek 'lens-fungus' oftewel een schimmel te zijn, de horror voor elke fotograaf. Maar wat veel erger was, is dat ik me plots realiseerde dat die macro-lens al enkele maanden in dezelfde Lowepro-tas zat als m'n 500 f/4 en m'n 100-400mm... Het zou toch niet.....jawel dus, ook die twee lenzen bleken besmet te zijn met een schimmel. Miserie alom en in gedachten zag ik m'n kostbare materiaal al in de vuilbak liggen.

Om een lang verhaal kort te maken, het lijkt allemaal nog een redelijk happy-end te krijgen. Ik bracht al m'n lenzen zo snel ik kon naar Tech Repair in Bergen-op-Zoom en dankzij m'n CPS-lidmaatschap werd ik vrij snel geholpen. M'n 100-400mm is fonkelnieuw met een zo goed als nieuw lenzensysteem en meteen ook een nieuwe stabiliser. Ik heb er vandaag voor het eerste weer mee gefotografeerd en alles lijkt prima in orde. Het is helaas nog wel even wachten op een nieuwe frontlens voor de 500mm maar eens die erin zit, heb ik in feite gewoon splinternieuw materiaal.

Hoe schimmel in de toekomst te vermijden? De oorzaak moet ik niet ver zoeken. Ik fotografeer zoveel vanuit de drijvende schuilhut dat vocht niet te vermijden is. Dat hoeft geen probleem te zijn als je na het fotograferen zorgt voor een goede ventilatie en langzame acclimatisatie van de lenzen aan de nieuwe opbergruimte. Controleer die bergruimte met een vochtmeter en plaats zo nodig vochtvreters of beter nog, zoek een andere, beter geventileerde ruimte. Ten slotte blijkt het nooit goed om je materiaal lang te bewaren in een afgesloten rugzak, ook al is het een professionele en ook al zitten er een boel silica-korrels in. Mij overkomt het in ieder geval nooit meer!

En ben ik nu een pak euro's armer? Dat valt gelukkig ook nog mee omdat ik nogal goed verzekerd ben. De maatschappij deed wel lastig over de schimmel, maar uiteindelijk lijkt het toch nog redelijk te gaan meevallen.
En m'n verrekijker? Die kreeg ik ook al zo goed als nieuw terug. Swarovski is bekend voor z'n fantastische service, maar dit sloeg alles. Het hele lenzensysteem werd vervangen én de complete behuizing! Chapeau voor Swarovski!

Nieuwe website!

Om m'n blog en pbase-account te combineren en om eindelijk eens werk te maken van een soort portfolio, besloot ik een nieuwe website te maken. Klein probleem: ik ken helemaal niets van programmeren, maar tegelijkertijd vond ik het nogal prijzig om een site te laten ontwerpen. Daarom trok ik naar One.com, kocht er een eenvoudig en spotgoedkoop hostingpakket en binnen het uur was ik bezig m'n site te ontwerpen met behulp van een 'web-editor voor dummies'. Maar goed, uiteindelijk heeft het toch vele avonden in beslag genomen en heb ik vooral veel ideeën en code van andere sites gebruikt. 

Het belangrijkste vond ik het werk te maken van een portfolio die weergeeft hoe ik vogelfotografie benader. Standpunt en kleur zijn daarbij belangrijk, maar natuurbeleving nog veel meer. Ik beschouw het fotograferen van vogels gewoon als een variatie op het vogels kijken, maar dan eentje waarbij je soorten te zien krijgt op een manier die ik vroeger niet voor mogelijk had gehouden.

Ik zou zeggen, neem even een kijkje: www.glennvermeersch.be

Zwarte Ooievaar wil niet weg

Ik herinner me nog de beelden van een juveniele Zwarte Ooievaar die Rein Hofman ooit maakte. M'n mond viel open van verbazing, hoe had hij dat voor elkaar gekregen? Het antwoord bleek eenvoudig, de vogel was  blijkbaar totaal niet mensenschuw. Wellicht was hij afkomstig uit een erg afgelegen, noordoostelijk broedgebied en had hij nog niet geleerd dat 'de mens' ook gevaarlijk kan zijn.

Sindsdien werd elk jaar wel ergens een tamme juveniele vogel gemeld, maar helaas telkens tamelijk ver van Kalmthout. Maar sinds enige tijd verbleef er een vogel in het aangrenzende, Nederlandse Noord-Brabant. Half oktober is tamelijk laat om nog achter te blijven voor deze soort. De overgrote meerderheid van de Zwarte Ooievaars is al enige tijd verder zuidelijk getrokken. Hij verbleef op een gemaaid, laaggelegen hooiland waar blijkbaar nog heel wat prooidieren te vinden zijn. De vogel zag er in ieder geval kerngezond uit. En ja, hij was tam. Niet zo extreem als de Groningse vogel van Rein, maar mits wat geduld, kon ik vanop een afstand van zo'n 15-20 meter beelden maken. Met de 7D in combinatie met de 500mm en 1.4 TC leverde dat ook kopportretjes op. Heerlijke soort!

Boshut versie 3: eindelijk een 'Bencé-Mate-hut'

Ik kan zo stilaan terugblikken op een redelijk imposante reeks schuilhutjes voor vogelfotografie. 'k heb net even snel geteld ahv m'n beelden van de voorbije 6 jaar en ik kom op ca. 80 verschillende hutten. De laatste jaren probeer ik wat efficiënter met m'n tijd om te springen en bouw ik liefst hutjes die wat langer kunnen blijven staan. Binnenkort komt er een derde kindje bij en dan zal het nog belangrijker worden om zo efficiënt mogelijk met m'n schaarse tijd om te springen.

Geïnspireerd door de Hongaarse succesfotograaf Bencé Mate, besloot ik samen met enkele bevriende fotografen op een groot privé-terrein een exacte kopie van zijn beroemde drinkwaterhutten te bouwen. Dat betekende versie 3 van dit soort hutjes, want eerder bouwde ik al kleinere versies.

Maar nu was het dus tijd voor the real thing, een vijver waar zomaar even 2000 liter water in kan, een stevige houten hut met ruimte voor 3 personen en, uiteraard, een foto-standpunt op ooghoogte. De hut staat in een gemengd bos met overwegend naaldhout. Ondertussen legde ik de nodige contacten om, eveneens op privé-terrein, maar dan in een loofbos, nog een kopie van deze hut te bouwen. Het resultaat zal er ongetwijfeld mogen zijn, ik verwacht op termijn mooie beelden van zowat alle typische bosvogels van de Kempen.

De eerste hut werd pas aangelegd, maar nu al is het er een drukte van belang. Ik heb nauwelijks tijd gehad om er te fotograferen, maar de lijst van soorten die er nu al in de buurt werd gehoord of gezien is indrukwekkend. Enkele voorlopige beelden van het standpunt en alvast één soort in beeld om de aftrap te geven; een hongerige Gaai. Vergeef me het voer in beeld, 't  komt er nu vooral even op aan zo snel mogelijk zoveel mogelijk soorten gewend te maken aan de hut.


Het zicht vanuit de hut doorheen het spiegelglas



Met een Appelvink erop wordt dit een mooi beeld :-)

De hut ligt in een vrij donker bos, maar invallende zonnenstralen zorgen voor interessante lichtomstandigheden waardoor het onderwerp kan geïsoleerd worden van de verder donkere achtergrond.

Schuwe soort? Niet met spiegelend glas!