Maar goed, je kan hiermee op twee manieren omgaan: het hoofd laten hangen en minder gaan fotograferen of nog gedrevener worden in het perfectioneren (lees: onzichtbaar maken voor mensen eerder dan voor de vogels) van je hutjes. Ik heb voor het laatste gekozen en heb er zelfs plezier in om hutjes te bedenken en plaatsen die niet gevonden worden. Het kost wat meer tijd en moeite, maar ik voorzie nu steeds een 'dubbel' om naar uit te wijken wanneer er toch eentje moest ontdekt worden.
Ondertussen heb ik van de najaarstrek gebruik gemaakt om een paar lastigaards op foto te zetten: Goudhaan en Vuurgoudhaan. Ze zitten zelden stil en komen zelden echt laag bij de grond foerageren, maar in m'n eigen tuin kon ik toch een constructie bedenken om ze wat lager bij de grond vanuit de schuilhut te fotograferen. Ik wacht nog op wat mooier ochtendlicht om een tweede poging te doen.
Tot slot nog een woordje aan het inteelt-product verantwoordelijk voor het vandalisme: get a life!
